Maandag 8 maart
Vandaag gingen we vroeg op om onze spullen te pakken en richting de Voltzberg te gaan. 2 van onze medereizigers die hadden het doel van de trip niet helemaal begrepen denk ik, en ze hadden zich ook niet zo geïnformeerd over waar we sliepen. Zij hadden geen rugzak mee, en konden dus hun hangmat, hun klamboe en rest van de baggage niet meenemen. (ja, met een samsonite met wieltjes gaat het niet zo makkelijk de berg op hoor) De drager die we meekregen had teveel te dragen, en ik moest mijn eigen hangmat meenemen, bovenop hetgeen wat ik al had. Verder liepen de sterke mannen met allerlei extra dingen in hun handen, anders hadden we geen eten (dacht de gids)
Onderweg hadden we slingerapen gezien, en ook een kleine landschildpad. Er waren ook veel vogels en weet ik veel wat nog meer. Het was ongeveer 7 kilometer lopen richting de berg. Het lijkt niet veel, maar met bagage en berg op, berg af, om boom heen etc is het toch nog best ver. Het viel ons uiteindelijk mee, we hadden het erger verwacht.
Bij ons kamp aangekomen gingen we eerst wat rusten. Normaal gaan mensen gelijk naar boven, de Voltzberg op, en gelijk weer naar beneden om de 7 kilometer weer terug te lopen. Maar omdat wij in het hangmattenkamp sliepen konden wij rustig aan doen. Alle vleermuizen uit onze hut gejaagd, en de wc nader bekeken. Het was echt nog een ouderwetse wc, ik miste alleen het hartje nog in de deur.
Om een uur of 4 gingen we richting berg, het was al wat koeler geworden (wat heet koeler in Suriname, het bleef warm) maar het was bewolkt, en het zag ernaar uit dat het ging regenen. Dat we echt bij de berg waren, en nog maar een klein stukje hoefde te lopen mochten we eigenlijk niet verder. Dit omdat het ging regenen, en dan wordt de berg heel erg glad. Later hoorde ik dat er de week ervoor mensen met een helikopter vanaf waren gehaald. We mochten stikum toch snel naar boven, maar een deel van de groep besloot om achter te blijven. Mijn vader en ik hadden de top gehaald, en het was echt heel mooi daarboven. Alleen jammer dat het zo bewolkt was, hierdoor hadden we niet zo een ontzettend mooi uitzicht. Maar er waren veel gebergten te zien, en veel bos natuurlijk.
Dat we terugkwamen gingen we baden. Met een emmer en een bakje water konden we op het balkon ons even wassen. (met de garantie dat er niemand om de hoek zou kijken! Hierna konden we gaan eten, en na het eten nog gezellig gezeten bij kaarslicht. De hangmatten sliepen best lekker, maar het is ook weer niet geweldig. Het schijnt dat je er minstens 3 dagen in moet slapen wil je er echt goed in slapen. Net zoiets als een waterbed dus, en als je dan weer in je gewone bed ligt, dan is dat ook niet fijn!

Dinsdagmorgen vroeg opgestaan en alle spullen gepakt. Een deel mocht blijven, omdat er een paar onderzoekers dingen kwamen onderzoeken en daar ook bleven slapen.
Eerst weer die 7 kilometer gelopen, en daarna op het Foengoe eiland gelijk onze spullen gepakt en vertrokken. Het regende, en het was koud en nat in de boot. Toch even bij Kaaimanston (een Bosnegerdorpje) gaan kijken. Hier woonde nog maar weinig mensen, de school en het gezondheidscentrum was vernietigd met de binnenlandse oorlogen heel wat jaar geleden. De mensen komen nu alleen nog maar terug met feestdagen.
Op de plaats waar de bus op ons wachtte gingen we kijken bij Witagron, ook een bosnegerdorp. Dit was echter een 'levend' dorp, met een net opgeknapte school en een heel mooi gezondheidscentrum. In het dorp woonde heel veel mensen, en het was leuk om te zien hoe iedereen daar leefde. We mochten hier alleen geen foto's maken, alleen van de school!
Na een lange busrit weer terug in de drukte van Paramaribo, en dat viel flink tegen. Het was echt druk in de stad!
Wezen eten bij de waterkant, bij één van de vele eettentjes, en toen lekker naar bed!

10 maart
Vroeg opgestaan (alweer) en naar mijn ouders gegaan. We hadden een tripje naar het gebied rond het Brokopondo stuwmeer. Eerst gingen we kijken bij de stuwdam, maar hier kregen we jammer genoeg geen rondleiding. Toen gingen we wat verder rijden, en kwamen bij het stuwmeer uit. Het is een heel groot stuwmeer, en er zitten ook nog een zooi eilandjes in. Er steken ook nog heel veel bomen boven het water uit, die daar ooit gestaan hebben.
Toen nog even bij een plaats gekeken waar het erg druk was. Hier regelde onze gids een korjaal en kregen we een tripje over het meer. Het bleek dat er bij de plaats waar we vertrokken ook veel goudzoekers vertrokken. Die stonden nu op het punt te vertrekken om voor een paar weken het binnenland in te gaan. Het was heel apart om tussen die bomen door te varen, als het laat water is, dan kun je ook nog het puntje van een kerktoren zien!
Op de terugweg een indianendorp bezocht en in een kreek gezwommen was heerlijk fris. Ik vond het te koud.. Het kleedhokje was gemaakt van bladeren van bananenbomen heel apart. Op weg naar huis heerlijk onder de douche. We waren helemaal oranje voor de zoveelste keer door de bauxietwegen.
's Avonds gegeten met Meike en mijn ouders bij een Indisch restaurant (Sarinah's), erg lekker en gezellig.

11 maart
Vanmorgen met mijn ouders afgesproken en nog even het centrum ingegaan om het laatste geld op te maken. Een paar mooie souvenirs gekocht, en een hangmat voor thuis. Nog een laatste maal eten bij Zeeland, onder het krasnapolski, en daarna ben ik met mijn ouders naar hun huis gegaan, en hebben ze de koffers verder ingepakt. Alle spullen de ik niet gebruikte, en wel graag weer in Nederland wilde hebben (schoenen, kleren, boek dat uit was etc.) dat heb ik aan mijn ouders meegegeven. Zo kan ik straks weer meer kleren meenemen!
Mijn ouders uitgezwaaid dat ze met de taxi meereden, en nog even op de huisbaas gewacht, die Surinaamse tijd aankwam (te laat dus).
Hierna ben ik zelf nog even de stad in gegaan en heb ik zelf nog nieuwe slippers gekocht! Nog even gaan internetten, nu had ik daar weer tijd voor, en daarna lekker gaan zwemmen (het was donderdag, onze vaste zwemdag) en 's avonds lekker bij de mac Donalds gegeten. Dat mag ook wel een keer toch?

Vrijdag 12 maart.
Ik kon heerlijk uitslapen, omdat we met John (de begeleider van de Ipabo), Ria, (de begeleidsters hier in Suriname) en nog wat mensen pas 's middags naar de Brownsberg gingen hoefde we niet om 7 uur al uit bed. Heerlijk even een dagje uitslapen! Evengoed had ik het nog druk, ik wilde nog veel te veel dingen doen in de korte tijd die ik nog had voor we gingen vertrekken.
Om half 2 gingen we met de bus naar de Brownsberg, veel eten mee, en warme kleren. Het kon er koud zijn 's nachts! Het was een eindje rijden, en het regende veel. De wegen waren weer geweldig, vooral veel kuilen, en een beetje hobbels. We kwamen vrij laat aan, en de kok ging gelijk koken voor ons. Heerlijk gegeten, we hadden een BBQ, dus het zomergevoel kwam even boven!
's Avonds werd het inderdaad wat koeler, heerlijk, omdat het hier eigenlijk nooit afkoelt 's avonds. Ik lag op tijd op bed, en gelukkig hadden Meike en ik een kamer die niet op de wind lag. Hierdoor hadden wij het 's nachts niet zo koud. Het bleek erg vochtig te zijn, en de mensen die aan de andere kant van het huis sliepen, die hadden het erg koud! Ons idee om een nacht in een hangmat te slapen ging dus ook niet door helaas.

Zaterdag 13 maart.
Een beetje op tijd opgestaan, en met de groep naar de Witikreek gelopen. Deze is onderaan de Brownsberg (we sliepen bovenop de berg) en we moesten dus wel een beetje naar beneden lopen. Een mooie tocht met veel dieren en planten. Het viel wel tegen hoe zwaar het was, ik had me erop verkeken. Bij de kreek zaten ook nog veel dieren, maar dat was weer wat minder prettig. Er zaten heel veel mieren, en ze beten nog ook. Ook een wandelend blad gezien, die was heel gaaf! (en groen!)
De terugweg was nog iets zwaarder, en omdat iedereen in de groep wilde blijven lopen was het nog zwaarder. Ik loop liever in mijn eigen tempo en wacht dan om de zoveel kilometer even, maar zo ging het niet. Het laatste stuk heb ik wel lekker zelf gelopen, kwam helemaal doodop aan bij het huis!
's Avonds weer lekker gegeten, en een gesprek gehad met John over hoe het ging op de stage. Hij was tevreden over me, en gaf nog nuttige tips over wat ik nog kon doen en wat ik nog kon verbeteren. Ik moet in ieder geval nog even doortypen om al mijn verslagen af te krijgen, omdat ik nogal achterloop door die kapotte laptop die het nu weer doet.

Zondagmorgen was ik al vroeg op. Ik wilde de Ireneval nog bekijken, een waterval beneden aan de berg. Maar omdat we ook op tijd naar huis toe gingen, moesten we vroeg vertrekken. Eerst wilde bijna niemand mee, maar toen we gingen vertrekken bleek dat bijna iedereen meeging. Eerst de Ireneval bezocht, een heel mooie waterval. Hij was ook best hoog, veel hoger dan de Ralleightvallen, maar er kwam wel minder water af. Na de Ireneval hadden we volgens de gids nog wel tijd om naar de Leoval te gaan. Dit was een waterval die op de helft van de berg was, en niet zo ver omlopen. Omdat we er toch waren, daar ook gelijk heen gegaan. Dat we uiteindelijk terug gingen lopen ging het regenen en regenen, en waren we kletsnat. Dat we terug bij het huis waren, bleek dat we al veel eerder terug hadden moeten zijn, we moesten ons huis allang uit! Gelukkig hadden Meike en ik onze spullen al opgeruimd, ik moest alleen nog droge kleren pakken, omdat ik niet zo nat in de bus terug wilde zitten.
Weer thuis een simpele maal gekookt en op tijd naar bed. Het zware leven van school zou weer beginnen, en ik had geen idee wat me te wachten stond, ik was immers een week weggeweest!